17 Νοέμβρη. Μια ανάμνηση από τον Αυλώνα, τον Φεβρουάριο του 2006.

 

17 Νοέμβρη. Μια ανάμνηση από τον Αυλώνα, τον Φεβρουάριο του 2006.

 

Στη φωτογραφία είναι το πραγματικό άρμα που μπήκε στο Πολυτεχνείο. Και θα το ξαναπώ: μπήκε στο Πολυτεχνείο!

Γνωστό στους Μαυροσκούφηδες με το προσωνύμιο «Ο Σπουδαγμένος», αφού, όπως λένε, είχε πάει στο Πανεπιστήμιο!

 

 

Σπάνια γράφω ιστορίες με αφορμή μια συγκεκριμένη ημέρα. Μου αρέσει να γράφω όταν το νιώθω και όχι επειδή πρέπει.

Σήμερα, όμως, καθώς επέστρεφα από την εργασία μου στο σπίτι, έβαλα στο YouTube να παίζει την εκπομπή του κυρίου Σαχίνη, καθώς δεν είχα καταφέρει να την ακούσω το πρωί. Ήθελα να την ακούω όσο οδηγούσα προς το σπίτι.

Οι καλεσμένοι συζητούσαν για το Πολυτεχνείο και τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Κάπου εκεί, το μυαλό μου ταξίδεψε πίσω στον Φεβρουάριο του 2006, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων, στον Αυλώνα.

Ήμουν τότε νέος, μάλλον πολύ νέος, χαρούμενος που υπηρετούσα την πατρίδα. Είχαμε ολοκληρώσει την εκπαίδευσή μας και προετοιμαζόμασταν για την ορκωμοσία.

Όσοι έχουν υπηρετήσει στον Αυλώνα θα θυμούνται λίγο πολύ τον λεγόμενο αεροδιάδρομο. Εκεί, μετά από ατελείωτες ώρες προετοιμασίας, πολλοί από εμάς αναγκαζόμασταν να αλλάξουμε αρβύλες, είτε επειδή είχαν διαλυθεί είτε επειδή είχαν δημιουργηθεί διάφοροι τραυματισμοί στις φτέρνες. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, παρ' όλα αυτά, ήμασταν νέοι και αντέχαμε. Δεν καταλαβαίναμε και πολλά!

Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, έπρεπε να περάσουν ορισμένα άρματα μάχης Leopard 1. Έτσι, μας έβαλαν στην άκρη να καθίσουμε.

Στον Αυλώνα υπάρχουν διάσπαρτα, παροπλισμένα άρματα σε διάφορα σημεία. Είναι κάτι χαρακτηριστικό στις μονάδες τεθωρακισμένων. Δεν θα αναλύσουμε τους λόγους, αλλά μπορείτε να φανταστείτε.

Τυχαίνει, λοιπόν, να καθίσουμε οκλαδόν δίπλα σε ένα άρμα AMX-30.

Τότε, ένας νεαρός Ανθυπίλαρχος Κ.... παίρνει τον λόγο και μας λέει:

«Καθώς περιμένουμε, είναι ευκαιρία να κάνουμε και μερικά μαθήματα ιστορίας. Αυτό που βλέπετε είναι ένα γαλλικό άρμα τύπου AMX-30».

Εκείνη τη στιγμή, εγώ, ο ανόητος, χωρίς ιδιαίτερο φόβο και με περίσσιο θάρρος, πετάγομαι και λέω:

«Ένα τέτοιο άρμα μπήκε στο Πολυτεχνείο!»

Δεν ήταν και ό,τι πιο έξυπνο μπορούσα να κάνω.

Οι φωνές ακούστηκαν παντού!

Ο Ανθυπίλαρχος εξαγριώθηκε.

«Τι είναι αυτά που λες; Ποτέ δεν μπήκε άρμα στο Πολυτεχνείο! Απλώς έσπρωξε την πόρτα!»

Με ρώτησε το όνομά μου.

Η ημέρα τελείωσε και πήγαμε για ύπνο.

Το επόμενο πρωί, η μέρα ξεκίνησε με φωνές, λίγο περισσότερες από τις συνηθισμένες.

Μπαίνει μέσα ο Ανθυπίλαρχος, κατευθύνεται προς το κρεβάτι μου, παίρνει εκείνο το κλασικό ξύλο που χρησιμοποιούσαν κάποιοι αξιωματικοί για να μετράνε τον φάκελό μας, δηλαδή την κουβέρτα με το μαξιλάρι που έπρεπε να είναι διπλωμένα με συγκεκριμένες διαστάσεις.

Τον μετράει, γυρίζει και μου λέει:

«Δύο μέρες φυλακή! Ο φάκελός σου έπρεπε να είναι 50x50 και είναι ένα εκατοστό λιγότερο. Θα βγεις αναφερόμενος στον Διοικητή!»

Στην πρωινή αναφορά είμαστε τρεις μπροστά. Ξεκινούν οι δύο πρώτοι. Δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιον λόγο, αλλά είχαν κάποια σοβαρά παραπτώματα και οι ποινές τους διπλασσιαζονταν στην αναφορα.

«Έρχεται και η σειρά μου. Σκέφτομαι: ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Ήξερα πολύ καλά τον πραγματικό λόγο για τον οποίο με είχε βγάλει αναφερόμενο».

Στέκομαι προσοχή και αναφέρω:

«Στρατιώτης Τεθωρακισμένων ... Σας αναφέρω, κύριε Υπίλαρχε, ότι είμαι αναφερόμενος από τον κύριο Ανθυπίλαρχο για δύο ημέρες φυλάκιση, επειδή ο φάκελός μου ήταν ένα εκατοστό μικρότερος από το προβλεπόμενο».

Ο Διοικητής ξαφνιάζεται. Γυρίζει προς τον Ανθυπίλαρχο και τον ρωτά:

«Τι κάνεις, ρε; Για ένα εκατοστό;»

Εκείνος γυρίζει προς τον Διοικητή και του απαντά:

«Σιγά! Είναι αυτός που σας έλεγα για το Πολυτεχνείο!»

Ο Διοικητής κουνάει το κεφάλι του, γυρίζει προς εμένα και μου λέει:

«Δύο μέρες, για να μάθεις να φτιάχνεις τον φάκελό σου!»

Ουφ! Φτηνά τη γλίτωσα.


Σχόλια