Καφές την Κυριακή

 Εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμη και τώρα άνθρωποι των άκρων. Είμαστε περίεργος λαός· γιορτάζουμε και γλεντάμε μέχρι τέλους, αλλά θρηνούμε ακραία και καμία φορά αιώνια. Δεν είναι τυχαίο που εμείς δημιουργήσαμε την κωμωδία αλλά και το δράμα.

Διαφέρουμε χαρακτηριστικά από τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, ειδικά από τους Βόρειους και τους Αγγλοσάξονες. Ταλαντευόμαστε ακόμη και τώρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, και ίσως δεν θα έπρεπε να είμαστε το σύνορο, αλλά η γέφυρα σε όλο αυτό που γίνεται αυτήν τη στιγμή ή σε αυτό που θα γίνει στο μέλλον — η αλήθεια είναι ότι ίσως αναγκαστικά να χρειαστεί να το κάνουμε.

Είμαστε γενικά πολύ καλοί στα λόγια, στις αναλύσεις και στις αμπελοφιλοσοφίες, αλλά κολλάμε λίγο στις πράξεις. Αν είμαστε τέσσερις σε ένα τραπέζι, σίγουρα θα υπάρχουν πέντε διαφορετικές απόψεις. Μας αρέσει να κρίνουμε τους άλλους για αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς και —μάλιστα είναι πολύ αστείο, αλλά είναι αλήθεια— όταν πάμε στα πανεπιστήμια ως φοιτητές, δεν πάμε για να μας διδάξουν, αλλά προσπαθούμε να τους διδάξουμε. Είναι το "σύνδρομο του καφενείου" ή η σωκρατική διαλεκτική; Δεν έχω καταλάβει, αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στο DNA μας.

Αγαπάμε τόσο πολύ την πατρίδα μας όταν απομακρυνόμαστε από αυτήν, μα όταν είμαστε εκεί, τη μισούμε. Μας φταίνε οι πολιτικοί —τους οποίους βέβαια εμείς εκλέξαμε— μας φταίει η ζέστη το καλοκαίρι και το κρύο τον χειμώνα. Πρέπει να σημειώσω ότι προσωπικά μου φταίει ακόμη και η άσπρη ζάχαρη στον καφέ, αφού ζήτησα να είναι καστανή.

Είμαστε πάντα με τον αδύναμο, ακόμη κι αν αυτό δεν είναι με το μέρος μας. Στην τελική μπορεί να "φάμε και ξύλο", αλλά δεν πειράζει, θα έχουμε μια ωραία ιστορία να διηγούμαστε. Ζούμε για το σήμερα, αν και δεν μας πολύ αρέσει πώς ζούμε, αλλά αύριο σίγουρα θα νοσταλγούμε το χθες.

Ξέρεις τι σκέφτομαι; Νομίζω πως οι ξένοι τα βλέπουν όλα αυτά: όλη αυτή την ανισορροπία μας, αυτή την παράξενη αντίφαση που κουβαλάμε ως λαός. Και ίσως τελικά να μη μας παίρνουν και τόσο στα σοβαρά. Ποιος ξέρει; Μπορεί αυτό να είναι και το μυστικό της επιβίωσής μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ίσως, αν μας έπαιρναν πραγματικά στα σοβαρά, να μην ήμασταν σήμερα εδώ, σε αυτό το μικρό γωνιακό οικόπεδο της Ευρώπης, να λιαζόμαστε και να πίνουμε τον καφέ μας — έστω και με τη λάθος ζάχαρη.