Κείμενο από ένα παλιό μπλε τετράδιο

 Κείμενο από ένα παλιό μπλε τετράδιο

Τελικά είναι πολύ δύσκολο, καμιά φορά, να πετυχαίνεις τους στόχους σου. Γιατί τότε γεννιέται το ερώτημα: «Και τώρα τι;»

Πού θέλω να καταλήξω;

Είμαι 26 χρονών και, σχεδόν ξαφνικά, όλοι οι στόχοι και τα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα. Χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, σχεδόν μαγικά — ίσως και θεϊκά.

Το πρόβλημα που προκύπτει είναι το εξής: πώς γίνεται ένας νέος άνθρωπος, στα 26 του, να νιώθει ότι έφτασε στο τέλος, χωρίς να έχει έρθει το τέλος;

Ίσως, τελικά, οι στόχοι να χρειάζονται διαρκή αναπροσαρμογή. Πριν όμως από αυτό, χρειάζεται μια εσωτερική ανασυγκρότηση. Ένας απολογισμός. Ένα ειλικρινές feedback προς τον εαυτό μας, για να καταλάβουμε αν το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά αυτό που επιθυμούσαμε και αν οι στόχοι που πετύχαμε αντιστοιχούσαν στις δυνατότητες και στην αξία μας.

Θυμάμαι κάποτε να λένε στη δουλειά πως οι στόχοι μπαίνουν για να τους αγγίζουμε, αλλά ποτέ να μην τους φτάνουμε ολοκληρωτικά.

Ας καταλήξουμε, λοιπόν, χωρίς πολλές περιστροφές. Το πρόβλημα είναι ότι ό,τι ονειρεύτηκα, μου δόθηκε. Και τώρα πρέπει να αποφασίσω: θα καθίσω να το απολαύσω ή θα συνεχίσω πιο πέρα, βάζοντας νέους στόχους;

Είμαι μόλις 26 χρονών. Δεν μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να γεράσει ξαφνικά. Άλλωστε, γέρος δεν είναι αυτός που μεγάλωσε, αλλά εκείνος που σταμάτησε να ονειρεύεται και ζει μόνο αναπολώντας το παρελθόν.

Και φοβάμαι πως έχω αρχίσει να γερνάω πρόωρα.

Φόβος.

Λοιπόν... τι κάνουμε;

Κάποια σχόλια:

Στην ψυχολογία περιγράφεται συχνά ως «μετα-επιτευγματικό κενό» (post-achievement void): η περίεργη κατάσταση όπου, αφού πετύχεις έναν μεγάλο στόχο, αντί για την αναμενόμενη πληρότητα, έρχεται η απορία για το ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Ίσως τελικά να μην είναι οι στόχοι που δίνουν νόημα στη ζωή, αλλά η συνεχής δυνατότητα να ονειρεύεσαι έναν καινούργιο.