Όλοι μπορούν να μιλήσουν και να πουν κάτι· όμως το να ακούν, αυτό είναι προνόμιο λίγων. Η ακρόαση δεν είναι απλή δεξιότητα· είναι τέχνη. Μια τέχνη που ζητά άσκηση και συνεχή εξάσκηση, υπομονή και μια εσωτερική ησυχία που σπάνια αφήνουμε να ανθίσει μέσα μας.
Η διαφορά του έξυπνου από τον σοφό είναι γνωστή: ο έξυπνος μαθαίνει από τα δικά του λάθη· ο σοφός, όμως, μαθαίνει και από τα λάθη των άλλων. Κι όμως, υπάρχει μια παράξενη, μυστική ομορφιά στο να κάνεις τα δικά σου λάθη. Να πέφτεις, να χτυπάς, να τρως τα μούτρα σου· να συναντάς τον εαυτό σου γυμνό, χωρίς μάσκες και άμυνες. Ο πόνος δεν είναι τιμωρία· είναι δάσκαλος. Και μέσα από αυτόν γεννιούνται τα πιο ουσιαστικά μαθήματα.
Η τελειότητα δεν υπάρχει — και αν υπήρχε, θα ήταν αφόρητα βαρετή. Ο άνθρωπος είναι όμορφος ακριβώς επειδή είναι ατελής. Γι’ αυτό, να αποδέχεσαι τον άλλον με τα ελαττώματά του· όχι για να τον διορθώσεις, αλλά για να τον ελαφρύνεις από το βάρος τους. Να του προσφέρεις χώρο να ξεκουραστεί, να ανασάνει, να είναι ο εαυτός του. Γιατί η αληθινή κατανόηση δεν προσπαθεί να αλλάξει· προσπαθεί να απαλύνει.
Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, μου έρχεται στο νου μια ιστορία που αγαπούσε ο ξάδερφός μου· τόσο πολύ, που οι δικοί του την έγραψαν πάνω στον τάφο του. Μια ιστορία απλή, αλλά γεμάτη σοφία· μια ιστορία που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.
Κάποτε, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντά του: — Γέροντα, αν δω έναν αδελφό να αποκοιμιέται στην αγρυπνία, τι πρέπει να κάνω; Να τον ξυπνήσω;
Και ο γέροντας του απάντησε: — Αν τον δεις να κοιμάται, μην τον ξυπνήσεις. Βάλε το χέρι σου σιωπηλά κάτω από το κεφάλι του, σαν να θέλεις να του το στηρίξεις, για να ξεκουραστεί χωρίς να πέσει.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ελέγχει· στηρίζει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου