Μου αρέσει να περιγράφω τον ανθρώπινο εγκέφαλο σαν ένα ραδιόφωνο FM. Ένα ραδιόφωνο FM έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει συχνότητες μεταξύ 88 και 108 MHz. Τα παλιά αναλογικά ραδιόφωνα είχαν και μια μικρή απόκλιση· έπιαναν λίγο μεγαλύτερη εμβέλεια. Θυμάμαι πως, σαν παιδιά στα ‘90s και στις αρχές των 2000s, ψάχναμε αυτές τις «κρυφές» περιοχές για να ακούμε πειρατικούς σταθμούς.
Όμως όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν συχνότητες και πριν από τα 88 MHz και μετά τα 108, όπως επίσης και άλλες μπάντες, όπως AM, SW κτλ. Το ότι το ραδιόφωνο δεν τις λαμβάνει δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν — απλώς δεν είναι φτιαγμένο για να τις αντιλαμβάνεται.
Κάπως έτσι βλέπω και τον ανθρώπινο εγκέφαλο: αντιλαμβάνεται μόνο ένα συγκεκριμένο φάσμα της πραγματικότητας, ενώ υπάρχουν αμέτρητα άλλα πράγματα πέρα από αυτό που μπορεί να συλλάβει ή να κατανοήσει.
Φαντάσου να προσπαθείς να περιγράψεις σε έναν σκύλο τον κόσμο όπως τον βλέπεις εσύ — τα χρώματα της φύσης, το μπλε του ουρανού, το πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος, το πράσινο των δέντρων. Αν ο σκύλος μπορούσε να απαντήσει, ίσως να σου έλεγε ότι λες ψέματα· ότι ο κόσμος είναι ασπρόμαυρος, γιατί αυτή είναι η δική του αντίληψη της πραγματικότητας.
Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές και με τους ανθρώπους. Προσπαθούμε να εξηγήσουμε πράγματα που ίσως ξεπερνούν τα «όρια λήψης» του άλλου. Είναι σαν να προσπαθείς να εγκαταστήσεις Windows 11 σε έναν Pentium 3 — όχι επειδή το μηχάνημα είναι «κακό», αλλά επειδή απλώς δεν είναι φτιαγμένο για κάτι τέτοιο.
Αν μπορέσουμε πραγματικά να το κατανοήσουμε αυτό, ίσως η ζωή μας γίνει πιο γαλήνια και πιο ήρεμη. Θα σταματήσουμε να απαιτούμε από όλους να βλέπουν, να σκέφτονται ή να αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε εμείς. Και τότε ίσως αποκτήσουμε περισσότερη υπομονή, περισσότερη κατανόηση και λιγότερη ανάγκη να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου