Προτιμώ τους κλόουν από τους κωμικούς.
Η διαφορά είναι πως ο κωμικός κάνει τον κόσμο να γελά
και η ανταμοιβή του είναι το χρήμα ή το χειροκρότημα.
Ο κλόουν, όμως, κάνει τον κόσμο να γελά
χωρίς να περιμένει κάτι πίσω.
Γιατί το νιώθει.
Γιατί το έχει ανάγκη.
Θέλει να βλέπει εκείνο το χαμόγελο
στο πρόσωπο των άλλων.
Και η απόδειξη είναι πάντα εκεί:
εκείνο το μικρό δάκρυ κάτω από το μάτι του.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό
πώς ο άνθρωπος μπορεί να κρύψει τα συναισθήματά του
πίσω από άμυνες, όπως το χιούμορ και τα αστεία.
Πώς μπορεί να κάνει τον κόσμο να νομίζει
ότι είναι άνετος, επιτυχημένος, δυνατός,
ενώ μέσα του βράζει
και η ψυχή του σπαράζει.
Άνθρωπο βλέπεις
ψυχή δε βλέπεις.
Πόσες φορές βιαζόμαστε να κρίνουμε
ένα λάθος,
μια πράξη,
μια συμπεριφορά,
χωρίς να ξέρουμε τι προηγήθηκε;
Δεν αντιλέγω — η ζωή είναι επιλογές.
Αλλά υπάρχουν άνθρωποι
που πληρώνουν επιλογές
που δεν έκαναν ποτέ.
Θαυμάζω τους αυτοδημιούργητους.
Εκείνους που πάλεψαν με τις κακές τους συνήθειες
και βγήκαν ζωντανοί από το πάθος τους.
Γιατί αυτοί ξέρουν τον πόνο.
Όχι, επειδή τον έμαθαν —
αλλά επειδή τον έζησαν.
Και όταν έρθει η ώρα να μιλήσουν,
δε διδάσκουν.
Συμβουλεύουν σιωπηλά.
Γιατί όποιος πόνεσε αληθινά
δε θέλει να γίνει
η αιτία του πόνου των άλλων.
Ένας άνθρωπος που έχει δεχτεί bullying
σπάνια γίνεται θύτης.
Γιατί θυμάται.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου