Η δύναμη της συνήθειας
Όλοι μας αναζητούμε κάτι καινούργιο, μια αλλαγή. Ίσως μια καινούργια ζωή ή έστω μια αρχή. Πολλές φορές περνούν ευκαιρίες μπροστά μας, αλλά τα πόδια μας είναι κολλημένα μέσα στη λάσπη του βάλτου. Τα μάτια κοιτούν μπροστά, αλλά το κορμί μένει σταματημένο — παγωμένο.
Ο φόβος να αφήσουμε το σίγουρο, το δεδομένο, μας τρομοκρατεί.
«Καλά είσαι εδώ, τι τις θες τις αλλαγές τώρα;» λέει η φωνή της λογικής.
Άλλες φορές, πάλι, ποθούμε τόσο πολύ αυτό το διαφορετικό, το καινούργιο. Το κυνηγάμε, το δοκιμάζουμε, και μετά τύψεις και φόβος μας κατακλύζουν. Θέλουμε να γίνουν όλα όπως πριν. Όλοι γνωρίζουμε τις φράσεις: «Όλα θα πάνε καλά», «Όλα θα γίνουν όπως πριν».
Αυτό το πριν που ίσως μισούσαμε, που δυσανασχετούσαμε, που κάναμε τα πάντα για να το κατακρίνουμε και να το μειώσουμε μέσα μας, αλλά τώρα μας φαίνεται υπέροχο και ιδανικό.
Και ξαφνικά αυτή η ρουτίνα, η συνήθεια, δεν είναι τόσο κακή. Σε άλλη περίπτωση μένεις εκεί που είσαι, ο χρόνος περνά και αυτή η ρουτίνα είναι που σε κρατά ζωντανό. Η ίδια ώρα να ξυπνήσω, ο καφές, δουλειά, άγχος — τα ξέρετε όλα αυτά.
Η δύναμη της συνήθειας πραγματικά είναι πολύ δυνατή· καμιά φορά να δεις που νικά και τον χρόνο.
Και να δεις πως καμιά φορά θαυμάζω αυτούς τους τολμηρούς, τους γενναίους, που τολμούν να την ανταγωνιστούν, αν και παίρνουν μεγάλο ρίσκο. Αυτό το ρίσκο που είναι γλυκό, γεμάτο αδρεναλίνη, που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός και ίσως ξανά νέος.
Κι όμως, μέσα στη συνήθεια κρύβεται και ο εφησυχασμός — ίσως η μεγαλύτερη νόσος του μυαλού και του πνεύματος. Ο εφησυχασμός που σε κρατά ναρκωμένο και αδύναμο να αναπτυχθείς, να γνωρίσεις το κάτι άλλο. Καμουφλάρεται τόσο καλά που καμιά φορά είναι πολύ δύσκολο να τον αναγνωρίσεις.
Και είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσεις, γιατί για να γίνει αυτό πρέπει να μείνεις μόνος σου με τον εαυτό σου. Και αυτή η ρουτίνα — η αδερφή της συνήθειας — δεν σε αφήνει ποτέ μόνο.
Ξέρεις ποια είναι η αγαπημένη της λέξη;
ΠΡΕΠΕΙ.
The Power of Habit
We all seek something new — a change.
Perhaps a new life, or at least a beginning.
Many times, opportunities pass right in front of us, yet our feet remain stuck in the mud of the swamp. Our eyes look ahead, but our bodies stay still — frozen.
The fear of letting go of what is safe, of what is familiar, terrifies us.
“You’re fine here. Why would you want change now?” says the voice of reason.
Other times, we desire that difference so deeply, that newness. We chase it, we try it — and then guilt and fear flood us, and we want everything to return to how it was before.
We all know the phrases: “Everything will be fine.” “Everything will go back to how it was.”
That before we once hated, resented, criticized, and tried so hard to diminish within ourselves — and yet now it suddenly feels perfect, almost ideal.
And suddenly, routine — habit — doesn’t seem so bad after all.
In another version of life, you stay exactly where you are, time keeps passing, and this routine is what keeps you alive. Waking up at the same hour, coffee, work, stress — you know the drill.
The power of habit is truly immense. Sometimes, it even manages to defeat time itself.
And I find myself admiring the brave — the bold ones — who dare to challenge it, even though the risk is great. A risk that is sweet, filled with adrenaline, that makes you feel alive — perhaps even young again.
And yet, hidden within habit lies complacency — perhaps the greatest illness of the mind and the spirit.
Complacency keeps you sedated, unable to grow, unable to discover what lies beyond. It disguises itself so well that, at times, it becomes almost impossible to recognize.
And it is difficult to recognize because, to do so, you must be alone with yourself — and routine, the loyal sister of habit, never allows you to be alone.
Do you know its favorite word?
MUST.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου